شعر باید برخاسته از دل باشد نه زبان
حسین حجی زاده در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی«پیام جغتای»؛ اظهار کرد: به لطف الهی از سال ۱۳۶۶ وارد دنیای شعر شدم و نخستین شعرم را در سالن اجتماعات میدان کارگر سبزوار، به پیشنهاد استاد شعر «استاد حسین شنوایی» (شهاب سبزواری) و در آیین اعزام رزمندگان اسلام به جبهههای حق علیه باطل خواندم.
وی دربارهٔ خاستگاه علاقهاش به شعر افزود: شنیدن یک آهنگ محلی تربتی حسی در من ایجاد کرد و بلافاصله پس از آن یک شعر احساسی سرودم؛ علاقهٔ ذاتی به شعر نیز از همان روزها در من شکل گرفت و تداوم یافت.
این شاعر جغتایی با تأکید بر اینکه ذوق، انگیزه و علاقه، هر سه هنر است تصریح کرد: شعر یکی از برترین هنرها در میان هنرهای هفتگانه است و ذاتی است، نه اکتسابی؛ بهترین روش برای بیان احساسات و ایدههای شخصی و اجتماعی است و در حوزهٔ اجتماعیات، باتوجه به قوانین، عرفیات و اخلاقیات هر جامعه متفاوت است.
حجیزاده دربارهٔ روش و دغدغهٔ خود در شعر خاطرنشان کرد: بیان احساسات و درد دل مردم به زبان ساده و امروزی، مهمترین رسالت من در شعر است؛ یک شاعر باید شعر زیاد بخواند و حفظ کند و برای بیان آن باید بسیار کتاب بخواند تا اطلاعاتش در هر زمینهای افزایش یابد چون بدون خواندن و دانستن و فهمیدن نمیتوان شعر خوب و تأثیرگذار گفت.
این شاعر جغتایی دربارهٔ همسویی شعر امروز با ذائقهٔ نسل جوان یادآور شد: تا حدودی این اتفاق افتاده است، ولی شعری که نسل جوان امروز میپسندد کمی با دهههای قبل تفاوت دارد، چون نگاه جوان امروز به عشق، جامعه، دنیا و مذهب به دلیل ارتباطهای مجازی با دیگر ملل تغییر کرده است.
وی معیارهای شعر ماندگار را چنین برشمرد: برخاسته از دل باشد نه از زبان، بیانکنندهٔ احساسات مشترک انسانی در چارچوب اخلاق انسانی باشد و متناسب با عرف جامعه سروده شود.
حجی زاده شهریار را آخرین و محبوبترین شاعر در حوزهٔ شعر سنتی دانست که در حوزهٔ شعر نیمایی هم کار کرده است و ادامه داد: بخشی از اشعار شهریار برخاسته از احساسات شخصی اوست که قابلیت همزادپنداری برای دیگران نیز دارد؛ او واصل به مراتب بالای اخلاق و ایدههای مذهبی و بهنوعی واصل به منبع ارزشمند امامت بود؛ برای نمونه شعر «همای رحمت»، «شب و علی» و «آمدی جانم به قربانت» گواه این مدعاست.
وی ادامه داد: شهریار در شعر خود بیانکنندهٔ احساسات مشترک اخلاقی، عاشقانه و اجتماعی و تعلق خاص به مسائل مذهبی است و همهٔ این مضامین را به زبانی ساده و قابل فهم بیان کرده است.
این شاعر جغتایی دربارهٔ تأثیر شهریار بر شعر فارسی و ترکی گفت: تأثیر او بسیار زیاد است؛ «حیدربابا» شاهکاری در حوزهٔ شعر ترکی است که با مضمونی عالی اجتماعی و اخلاقی سروده شده است و در شعر فارسی نیز «علی ای همای رحمت» نشان از شأن والای امیرالمؤمنین(ع) دارد و شعر «آمدی جانم به قربانت» که بیان ناکامی در وصال معشوق است، به دلیل شهرت زیاد به ضربالمثل تبدیل شده است؛ همین ویژگیها جایگاه رفیع شهریار در شعر را رقم زده است.
وی تواضع و فروتنی، آشنایی با شعر گذشتگان بهویژه حافظ، زندگی ساده و بیدغدغه، ماندن در پای عشقی واقعی و نیز الهامگیری از ائمهٔ اطهار(ع) در شعر و بیان دردها و احساسات واقعی خود را از مهمترین درسهای زندگی و شعر شهریار برشمرد.
حجیزاده در پاسخ به این پرسش که آیا شاعران امروز راه شهریار را میروند، پاسخ داد: تا حد زیادی این اتفاق افتاده است؛ اما برای تقویت این مسیر باید انجمنهای ادبی در شهرستانها تشکیل شود، نوجوانان تشویق و آموزش داده شوند و نهادهای دولتی مربوط به حوزهٔ فرهنگ نیز در این راستا هزینه کنند.
این شاعر جغتایی فضای مجازی را فرصتی دوسویه توصیف کرد و افزود: به دلیل ارتباط سادهتر، حوزهٔ فعالیت در تمام دنیا گسترده شده و هر شاعری که بخواهیم در دسترس است و آموزش نیز سادهتر شده است، ولی در کنار آن، اشعار سطحی هم زیاد شده است.
وی با اشاره به مشکلات فراروی شاعران تأکید کرد: عدم حمایت برای چاپ آثار شاعران از سوی نهادهای فرهنگی یکی از مهمترین مشکلات است؛ هر شعری مخاطب خود را پیدا میکند، به شرط اینکه مورد حمایت قرار گیرد بسیار علاقهمندم اشعارم در حوزهٔ اخلاق، مسائل مذهبی و آشنا کردن نسل جوان با خداوند، ائمهٔ طاهرین(ع)، نشان دادن عظمت جایگاه شهید و شهادت و فرهنگ ایثار و ولایتمداری تأثیرگذار باشد.
حجی زاده در پایان خاطرنشان کرد: شعر خواندن فرصتی است برای رهایی از دغدغههای دنیایی و زندگی کردن در لحظه؛ به گفتهٔ سهراب سپهری «زندگی شناکردن در حوضچهٔ اکنون است»؛ پس بیایید برای زندگی، فارغ از دردها و دغدغههای دنیایی، دمی را با شعر همراه شویم.
انتهای خبر/
خبرنگار: کیمیا کیوانلو/ نویدیان
